Doceń postępy

Mimo że jesteśmy chorzy, można przecież dostrzec jakiś postęp. Warto, byśmy obserwowali, w jakich dziedzinach się dokonuje i uczyli cieszyć się poprawą; pozwoli nam to docenić, jakim skarbem jest dla nas możliwość trzeźwego życia. Świadomość, że - mimo chronicznej choroby - stan naszego zdrowia ulega ciągłej poprawie, jest dla nas źródłem siły, nadziei i zapału do dalszej pracy nad sobą.
Kiedyś, ilekroć coś było nie tak, musieliśmy uciekać - w alkohol, narkotyki, proszki. Teraz zaledwie od czasu do czasu bierze nas chętka, żeby dać nogę od tego wszystkiego, ale i z nią umiemy sobie radzić - nawet jeśli chcemy, to nie musimy już uciekać: mamy wybór, możemy zrobić tysiąc innych rzeczy. Upływ czasu i pomoc naszej Siły Wyższej oddali od nas nawet i tę chęć. Owszem, jesteśmy chorzy, ale skutecznie powstrzymaliśmy chorobę i dokonujemy stopniowych postępów w rozwoju.

Czy widzę postępy, jakie dotychczas poczyniłem?

Dzisiejszy program, wraz z refleksją i pytaniem w niej zawartym, stał się okazją dla słuchaczy do dokonania pewnego rodzaju podsumowań i bilansów. W mejlach dominowały porównania ukazujące korzyści wynikające z trzeźwienia w stosunku do starego, pijanego życia. W tym duchu swoim doświadczeniem podzielili się m.in. Ela, Guśka, Paweł, Grażka, Andżela, Leszek, Andrzej oraz wielu, wielu innych. Słuchacze podkreślali, że nauczyli się radzić sobie z problemami oraz że zmieniło się ich podejście do życia. Wiele głosów ukazywało ewolucję na drodze trzeźwienia – od braku nadziei i sensu poczynając, na odnalezieniu Siły Wyższej i ufności w powodzenie kończąc. Jednym z istotniejszych „skarbów” w trzeźwym życiu stał się brak przymusu picia - pozbycie się obsesji.

Pojawiły się także głosy nie związane bezpośrednio z tematem audycji, ale również inspirujące. Szesnastoletni Daniel podzielił się swoimi przemyśleniami, w których zawarty był brak zgody na stosunek współczesnej młodzieży do picia. Daniel wskazał, że jego rówieśnicy utożsamiają dobrą zabawę z piciem „na umór”, osoby niepijące są uważane za gorsze i odstające od reszty towarzystwa. Krzysztof odniósł się do tych słów: „Nie przejmuj się tym, co myślą i mówią inni. Ważne żebyś robił to, co jest dla Ciebie dobre i żebyś Ty się z tym dobrze czuł”.

Tradycyjnie gospodarz „zaserwował” słuchaczom rozmowy z alkoholikami, zarejestrowane z Zakroczymiu i Jastrzębiej Górze.
Pierwszym rozmówcą był Udo – Niemiec, znajomy Krzysztofa, mieszkający kiedyś w Polsce. Opowiadał o swojej trzeźwości, o tym, że długo poszukiwał swojej Siły Wyższej oraz o tym, jak istotną rolę jego trzeźwieniu spełniła wspólnota AA. Właśnie dzięki mitingom, Udo nauczył się żyć i wytrzymywać sam ze sobą, co było bardzo trudne w pijanym życiu.

W podobnym tonie wypowiadał się Grzegorz-alkoholik, nie pijący od 12 lat. Trafił do wspólnoty AA, kiedy stracił sens życia, miał dość samotności i podjął dwie próby samobójcze. AA dało mu nadzieję na lepsze życie i właśnie taką rekomendację, na prośbę Krzysztofa, przekazał tym wszystkim, którzy jeszcze nie wiedzą, co ze swoim pijanym życiem zrobić - Grzegorz zasugerował, żeby przynajmniej spróbowali się przekonać jak można zmienić swoje życie w AA.

Wszystkim pijącym kobietom dedykowana była rozmowa z Violettą-alkoholiczką. Matka dziesięciorga dzieci, pijąca nałogowo przez wiele lat, w końcu osiągnęła etap, w którym dostała padaczki alkoholowej. Wtedy, po raz kolejny, postanowiła zwrócić się o pomoc i jak do tej pory, jest trzeźwa prawie dwa lata. Violetta opowiadała, że początkowo wstydziła się choroby, ale z czasem zaakceptowała ją i nauczyła się z nią żyć, a wspierają ją bardzo mocno dzieci. Podsumowała swoją opowieść słowami, że warto się nad sobą zastanowić oraz uzmysłowić sobie, że alkohol nie rozwiązuje żadnych problemów, a to że w czymkolwiek pomaga, to wielka bzdura.

W programie jak zwykle nie zabrakło „klasycznej nuty”, dzielnie serwowanej przez Rudą. Wśród znanych utworów, które zazwyczaj można usłyszeć w Wieczornych Rozmowach, takich jak „Children of Sanchez” Chucka Mangione czy „Autsajder” Dżemu, czy też „Walk on the wild side” Lou Reeda, zostaliśmy poczęstowani „Respect” Arethy Franklin (utwór znany m.in z drugiej części kultowego filmu „Blues Brothers”, pierwotnie wykonywany przez Otisa Reddinga ) oraz perełką - „Pensylwania 6-5000” Orkiestry Glenna Millera.

Na prośbę słuchaczy, w formie ciekawostki, Krzysztof podał adres internetowy kalkulatora trzeźwości, który odlicza dni od momentu ”zakręcenia butelki”.

Na koniec gospodarz sam odpowiedział na pytanie dzisiejszej refleksji: Czy widzę postępy, jakie dotychczas poczyniłem?

Do własnych postępów Krzysztof zaliczył to, że zrozumiał, iż nie musi mieć racji, że daje ludziom prawo do tego, żeby mogli mieć inne zdanie, że nauczył się słuchać innych ludzi, że zrozumiał, że nie musi się z nikim ścigać, że uznał że świat jest taki, jaki być powinien. „I nie muszę się już nikogo i niczego bać” - zakończył Krzysztof, a wraz z nim B. B. King i „Nobody loves me but my mother”.