I w końcu nadszedł ten dzień. Dzień, w którym ma się prawo odczuwać jakieś szczególne zadowolenie i satysfakcję z tego, co się robi. Bo to dzień miłego i jednocześnie nie małego jubileuszu. Prawda taka, że Wieczorne Rozmowy doczekały się kolejnej rocznicy swojego istnienia na antenie Antyradia! Dzisiaj wybrzmiał w eterze 350. odcinek audycji!
Była okazja do świętowania, a i owszem – z tym, że audycje Krzysztofa, na które w każdą niedzielę czekają setki słuchaczy, mają to do siebie, że wyglądają tak samo bez względu na to, czy są jubileuszowym odcinkiem, czy takim zwykłym, nie świątecznym. Malusie before party (z okolicznościowym tortem, w gronie przyjaciół oraz koleżanek i kolegów z redakcji) odbyło się grubo przed 21:00, a potem – normalka. Dzisiaj też Wieczorne Rozmowy rozpoczęła tradycyjnie Layla Erica Claptona, a następnie Krzysztof przywitał się i dopuścił do głosu Rudą – ‘starą, siwiuteńką, która za Niemca już tutaj siedziała’, prosząc ją o przypomnienie ‘niedemokratycznych’ zasad i reguł, obowiązujących w programie. Zaraz za dobrym aniołem tej audycji (uhm... to o Rudej) objawił się słuchaczom gość specjalny Wieczornych Rozmów. Był nim Lech Dyblik, aktor wielu produkcji filmowych, znany mistrz drugiego planu, który swój baryton wykorzystuje także do śpiewu. Całkiem niedawno ukazała się płyta jego autorstwa z rosyjskimi pieśniami więziennymi – jak je określił. W programie tylko wspomniał o nich (prezentując przy okazji dwie), bo tak naprawdę przyjął zaproszenie Krzysztofa do udziału w audycji, aby porozmawiać o przypadłości, która obu dopadła. Jest bowiem – tak jak gospodarz Wieczornych Rozmów – alkoholikiem, nie pijącym od dwudziestu lat.
Choroba, na jaką cierpią obaj nie przebiera i nie wybiera. Dotknąć może każdego – bez względu na status społeczny, wykształcenie, wykonywany zawód, stan kasy, wrażliwość. Nikt nie zakłada i nie planuje, że zostanie alkoholikiem, bo to naprawdę żadne osiągnięcie życiowe człowieka. I chociaż jest to choroba nieuleczalna i śmiertelna, to można ją w pewien sposób pokonać i z nią żyć. Trzeba tylko bardzo chcieć, a to jest w rękach samych alkoholików. Należy także pojąć, że jest rzeczą szalenie trudną samemu sobie pomóc. Trudną i mało efektywną. Żeby zawalczyć o swoje życie – po to, aby móc normalnie i zwyczajnie je przeżyć – należy zwrócić się do mądrych ludzi. Znajdzie się ich w ośrodkach odwykowych. Tam wiedzą jak pokierować chorym na alkoholizm.
Wydawać się to może paradoksem, ale gość Krzysztofa (i nie tylko on) uważa, że alkoholizm i później szansa wychodzenia z niego, jest najlepszą rzeczą, jaka przydarzyła mu się w życiu. Zmusiła go bowiem do wykonania pewnej pracy nad samym sobą. Tak naprawdę, w terapii odwykowej nie o wódę chodzi. Najmniejszym problemem jest przestać pić. Na jakiś czas to potrafi każdy. Cały dowcip polega na tym, aby nauczyć się z tym żyć i być w tym stanie szczęśliwym. Nie przez przypadek w terapii ’12 kroków’, której poddają się alkoholicy, tylko jeden mówi o alkoholu, reszta o życiu.
Jubileusz jubileuszem, ale program nie mógł zaistnieć bez refleksji, po którą Krzysztof sięgnął do mądrej książki ‘Day By Day’. Dzisiaj było o krytyce, krytykowaniu i krytykanctwie, a odpowiedzieć należało sobie na pytanie: „Czy okiełznałem swoje krytykanckie zapędy?” Gdyby to kogoś interesowało… Zarówno gospodarz Wieczornych Rozmów, jak i jego gość zgodnie stwierdzili, że nie.
Wiele mądrych słów i spostrzeżeń padło w audycji, ale nie sposób o wszystkich napisać. Na szczęście, audycja jest nagrana i w każdej chwili można ją odsłuchać. Wystarczy kliknąć TU. A następny jubileusz Krzysztofa – okrągły i spektakularny – już niedługo, tak mniej więcej za rok. Wcześniej wybrzmią kolejne – nazwijmy je normalne - wydania programów. Najbliższe za tydzień. Jeśli tylko nie będzie trzęsienia ziemi i nic takiego nie wydarzy się, to Krzysztof pojawi się w studiu AntyRadia o zwyczajowej porze. Przyjdzie i poprowadzi 351. Wieczorne Rozmowy...
