 Proza życia – kanapka, sandwicz, buterbrot i mnóstwo innych określeń na coś, co znane jest od zarania dziejów - ponoć już od czasów starożytnych. Każde z nich oznacza to samo: najprostsze małe co nieco na bazie pieczywa, pozwalające albo wręcz zaspokoić głód, albo jedynie oszukać go. Kto by przypuszczał, że to malusie 'coś na ząb', bez którego trudno raczej wyobrazić sobie codzienną, zabieganą rzeczywistość, dostąpi zaszczytu zostania bohaterem Stołu z powyłamywanymi nogami. A jednak... Tak stało się dzisiaj.
Kanapkami z różnych regionów świata obłożyli Antyradiowy blacik autorzy przygotowywanego do druku wydawnictwa im poświęconego: Adrianna Ewa Stawska, publicystka kulinarna, znana dobrze wiernym słuchaczom programów Pawła z wcześniejszych spotkań antenowych oraz gospodarz programu we własnej osobie. Uchylili tym samym nieco rąbka tajemnicy, pozwalając szydłu wyjść z worka. W czym rzecz? W tym właśnie, że oto za parę miesięcy światu ukaże się efekt ich wspólnego baraszkowania... w kuchni, a będzie nim publikacja pełna kolorowych zdjęć kanapek, sandwiczów, buterbrotów i buterbrodów, a także wrapów i innych 'wynalazków', nosząca w tej chwili roboczy tytuł – Atlas kanapek świata. Należy domyślać się, że apetycznych treści także w niej nie zabraknie.
W Europie za ojca kanapki uważa się lorda Sandwicha, który umiłował sobie ponad wszystko kompozycję z dwóch plastrów pieczywa z kawałem soczystego wołu w środku, a oddawał się jej konsumpcji z największą przyjemnością zwłaszcza wtedy, gdy grał w karty. Do nich też miał wyjątkową słabość. Grywał widocznie dużo, może nawet 'na okrągło', a że zdarzało mu sie zgłodnieć podczas partyjki i żal widocznie było mu odejść od karcianego stolika, to nie chcąc przerywać gry na zaspokojenie głodu, postanowił połączyć dwie przyjemności – jedzenie i karty. I z takiej oto potrzeby chwili powstała kanapka, zwana przez pokolenia sandwiczem (na cześć lorda-wynalazcy), którą można było doskonale pogodzić z grą przy karcianym stoliku, bez konieczności przerywania partyjki i bez obawy, że ubrudzi się karty dotykając je tłustymi od mięsa rękoma.
Dzisiaj bez kanapki trudno wyobrazić sobie codzienną rzeczywistość. Fenomen ten istnieje pod każdą szerokością geograficzną – nie ma w tym najmniejszej przesady. Mało tego, w każdym zakątku świata występuje jakaś miejscowa, regionalna jej odmiana, którą tubylcy szczycą się i chwalą, uznając ją za narodowy specjał. Kanapka ma wiele twarzy, może nieść sobą wiele smaków, w zależności od tego co się na nią położy albo czym przełoży – w sensie czym się ją wypełni. W jednym i drugim przypadku można dużo i różnorodnie, począwszy od plastra wędliny, sera czy jakiegoś warzywka, na pieczonym mięsie, rybach, frutti di mare, frytkach (sic!), makaronie w sosie pomidorowym (sic!) czy soczystym plastrze wołowiny skończywszy. Różnorodna jest także podstawa kanapki. Tworzyć ją może wszystko, co da się połączyć lub skleić jakąś masą. Już od mnogości samego pieczywa można dostać zawrotu głowy, a nie tylko ono nadaje się do przyrządzania kanapek. Doskonale w tej roli sprawdzają się chociażby placki typu tortilla. Ważne są także smarowidła, którymi traktuje się podstawę kanapki. To też nie tylko prozaiczne masło, ale i majonez, i serek i śmietana. Tak naprawdę, to w kanapce wszystko ma znaczenie.
Są kanapki 'otwarte' – takie codzienne, śniadaniowe przekąski, pokryte czym się tylko da, jak i 'zamykane' sandwicze, do przyrządzenia których potrzebne są dwie kromki chleba, albo bułki czy ciasta drożdżowego. Kanapką jest pajda chleba ze smalcem z chrupiącymi skwarkami, może nią być także skibka z wędliną czy serem, na której ułożony jest pomidor, ogórek czy cokolwiek innego, ale są nią również piętrzące się kompozycje w typie duńskich smorrebrodów albo poczciwa i polska do bólu zapiekanka z ulicznej budki. W ciągu czterech godzin państwo redaktorstwo w osobie Dady i Pawła sklasyfikowało i rozróżniło wiele różnych rodzajów kanapek, obłożyło je stertą dobrych rzeczy i włożyło do ich środka co się da. Nie wymyślali przy tym niczego nowego, a jedynie odtwarzali kanapki, które można spotkać na świecie. Naprawdę jest ich całe mnóstwo.
Dzisiejszy odcinek Blatu został nagrany. Kto nie mógł wysłuchać, albo mu mało – niech kliknie TU. |
