Chodzi oczywiście o ucztę dla zmysłów i rozkosz dla podniebienia, wynikającą ze smaków kuchni Maroka, która do tej pory w urlopowych opowieściach Pawła traktowana była trochę po macoszemu. Najwyższa pora zająć się nią, skoro znane są już mniej lub bardziej marokańskie realia, wiadomo czego należy oczekiwać udając się do tego afrykańskiego kraju, jak spędzać w nim czas i czym się zachwycać.

Jest prosta, bardzo zdrowa i bardzo aromatyczna. Dużo w niej kuskusu – kaszy z grubo zmielonego ziarna pszenicy, dużo świeżych warzyw, ryb, a z mięsa - baraniny, jagnięciny i kurczaka. Niemało także soczewicy, z której gotuje się popularną harirę – pikantną, gęstą zupę, serwowaną zazwyczaj na kolację. Pachnie najrozmaitszymi przyprawami i ziołami, przede wszystkim kolendrą, kminem, szafranem, natką pietruszki oraz miętą. Jest typową kuchnią arabską, a skoro tak, to nie można zapomnieć, że poczesne miejsce zajmują w niej – tak, jak w innych kuchniach świata arabskiego - takie warzywa jak czosnek, cebula, papryka i ostre papryczki chili. Je właśnie dodaje się do zup, przekąsek i dań głównych. A desery? Nie sposób oczywiście nie wspomnieć o nich. Obowiązkowo muszą być bardzo słodkie (i przez to są tak bardzo grzeszne). Swoją obecność odnotowują w nich migdały, orzechy, miód i cynamon. Jak widać, w kuchni marokańskiej smaków i zapachów całe mnóstwo.

W Maroku wszędzie można spotkać się z kuskusem i tadżinem, wszędzie też można napić się mocnej i słodkiej jak ulepek zielonej herbaty z mięty, bądź też świeżo wyciskanego, orzeźwiającego soku z pomarańczy. O narodowym daniu marokańskim, które przyjęło nazwę od naczynia, w którym się przygotowuje – czyli o tadżinie, a także o narodowym napoju marokańskim, czasem nazywanym ‘marokańską whisky’ – czyli o zielonej, miętowej herbacie, w Gastrofazie będzie jutro. Musi być, bo to nieodzowny element tamtejszych posiłków. Dzisiaj natomiast Paweł skupił się na innych smakołykach, wspierając się przy tym mocno przepisami kuchni marokańskiej, opracowanymi przez brytyjskiego mistrza sztuki kulinarnej – Antony'ego W. Thompsona.

Na pierwszy ogień poszła szarmula, mieszanka zmiksowanych ziół i przypraw, którą - po dodaniu do niej oliwy - traktować należy jako marynatę do ryb, jagnięciny albo warzyw. Z jej udziałem Paweł przygotował w Gastrofazowej kuchni marokańskie szaszłyki, zwane brochettes. Nie zabrakło też kuskusu z siedmioma warzywami (i kilkunastoma innymi składnikami), harrisy - ostrej pasty robionej z czerwonych papryczek chili, która jest stosowana w kuchni marokańskiej do przyprawiania potraw oraz kiszonych cytryn – doskonałego dodatku - chociażby do tadżina, które należy jeść po kawałeczku, bo są bardzo... wyrrraziste w smaku... cokolwiek miałoby to znaczyć. Znowu na fali był burak, a w zasadzie sałatka z niego. Trudno w to uwierzyć, ale podobno to bordowe warzywo jest tak popularne w Maroku, jak u nas w Polsce.

Zaistniał oczywiście także przepis na coś słodkiego, a było nim ‘mazidełko’ do pieczywa o smaku migdałowym, przypominające wyglądem i smakiem amalou z pestek drzewa arganowego, o którym dużo było we wczorajszej Gastrofazie.

Do jutra. :) Audycja do odsłuchania tu - KLIK.