Pierwszym gościem Anety Małeckiej był Bartosz Dominiak. Nie była to pierwsza wizyta tego radnego SDPL w PeKiNie, ale i na pewno nie ostatnia, bo nasza Redaktor uważa go za jednego z nielicznych wyważonych Radnych. Na dobry początek była mowa o tym co pana Bartosza dotyczyło bezpośrednio czyli o zastąpieniu go na stanowisku szefa Komisji Zdrowia doktorem Marcinem Hoffmanem. Było to formalnie rezygnacja, ale od dawna odsuwano go od różnych działań, a sam siebie określa "małym Płażyńskim", czyli ofiarą w przygotowaniach SLD do wyborów, ale w sumie nie stało się źle, bo schedę przejęła kompetentna osoba. Redaktor zapytała się o różnicę w uposażeniu i okazało się, że większa ilość obowiązków wcale nie idzie w parze z pieniędzmi, bo tutaj różnica między szeregowym radny a szefem komisji wynosi jakieś 50 zł. Potem rozmowa zeszła na temat byłego nieudolnego Burmistrza Ursynowa - Tomasza Menciny, który mimo niedopełnienia obowiązków i odsunięcia został zatrudniony w Miejskich Wodociągach na posadzie z pensją 7000 zł. Pan Dominiak, który jest mieszkańcem Ursynowa i wie jak nim zarządzał ma obawy czy zdoła on podołać nawet mniejszym kompetencjom. Na Bielanach otworzono w końcu nową, warta 80 milionów złotych, rezydencję Burmistrza i wielu innych jednostek organizacyjnych. Niestety otwarcie opóźniło się o kilka miesięcy, a mieszkańcy wszystkie sprawy będą mogli załatwić w nowym gmachu dopiero od stycznia. Komentarz Radnego był taki, ze we wszystkim trzeba znaleźć złoty środek i wiadomo, że nawet petentowi nie jest miło przychodzić do wnętrz rodem z PRL-u, ale może nie należy przesadzać i w drugą stronę, bo rodzi to nieufność i plotki. Żeby uniknąć tych drugich wszystko powinno się odbywać przy otwartej kurtynie, a Burmistrz powinien informować o przyczynach np. opóźnień. W Warszawie stanie nowy i bardzo drogi pomnik. Już jest oprotestowany, ponieważ starsi ludzie zachęceni przez Radio Maryja chcą pomnika na Skwerze Alojzego Pawełka i ku czci zagłady 200 tysięcy warszawiaków w czasie II Wojny Światowej. Miasto niepotrzebnie zareagowało na ten postulat i chce postawić pomnik ku czci 20 tysięcy warszawiaków (taką liczbę potwierdzają historycy) i w innym miejscu (róg Jana Pawła II i Dzielnej) - teraz dzięki temu są protesty, a można było poczekać. Na koniec trochę o Moście Północny, który nie tylko napotyka na masy problemów spowodowanych brakiem komunikacji między urzedami, ale do tego wszystkiego będzie miał tylko trzyletnia gwarancję. Okazuje się, że miasto oszczędziło na ocynkowaniu metalowych części i będą one tylko pomalowane, a to będzie wymagało konserwacji i ponownego malowania co trzy lata. Pan Bartosz uważa, ze to bezsensowana oszczędność i nawet zamiast budować kolejnego pomnika w mieście pomników można było fundusze przeznaczyć na ocynkowanie mostu, ale może da się jeszcze podpisać aneks w tej sprawie. Redaktor Małecka obiecała kontynuację poruszonych wątków i kolejne spotkania z Radnym Bartoszem Dominiakiem z SDPL.
Czy Warszawiaków trzeba uczyć tolerancyjności? - podobnie jak wszystkich Polaków trzeba - taka była odpowiedź Marty Białek-Graczyk z Towarzystwa Inicjatyw Twórczych Ę. Towarzsytwo pani Marty wraz z Fundacją Batorego prowadzi działania wspierające naukę tolerancyjności i właśnie przyszedł etap podsumowań. Z tej okazji można było w niedzielę wybrać się na specyficzne spacery po Warszawie - spacery oczami mniejszości narodowych (Wietnamczyków, Rosjan czy Żydów). Więcej na temat inicjatywy i działalności na stronie www.tolerancyjni.org.pl .
Na koniec bardzo interesujący deser - spotkanie z dwiema paniami - Kają Błochowicz i Elą Kosim ze Stowarzyszenia Kilimandżaro. Obie panie wzięły udział w niedawno zakończonej wyprawie na Kilimandżaro. Była z nimi tez Małgorzata Foremniak. Panie poznały się na kursach aktywności zawodowej dla kobiet, wszystkie chciały zmienić coś w swoim życiu i z tego zrodził sie pomysł zrobienia czegoś szalonego takiego jak wspięcie się na Kilimandżaro, bo przecież każdy ma swoje Kilimandżaro. Nie jest to koniec wypraw tych pań, mają dalsze plany, ale dużo czasu pochłania organizacja i pozyskiwanie funduszy. Stowarzyszenie liczy kilkanaście podstawowych członkiń, ale spływają zgłoszenia z całej Polski. Na takie zgłoszenia jest jedna odpowiedź - załóżcie własne Kilimandżaro, bo każde miasto ma inne potrzeby, a kobiety - mieszkanki tych miast borykają się z przeróżnymi problemami. Stowarzyszenia Kilimandżaro działa w Warszawie i odpowiada na tutejsze potrzeby kobiet i matek. Badają rynek i wiedzą czego poszukują np. kobiety chcące wrócić na rynek pracy. Organizują bezpłatne szkolenia, w których może wziąć udział każdy. Można przyjść nawet z dziećmi, które w czasie szkolenia będa w tym samym budynku pod opieka przedszkolanki. O wszystkich działaniach Stowarzyszenia i wyprawie na Kilimandżaro można przeczytać na stronie www.stowarzyszenie-kilimandzaro.pl.
