Między zgodą a niezgodą
Tam gdzie życie i gdzie śmierć
Nasze drogi wciąż się schodzą
Wciąż ze sobą plotą się

Sypiasz ze mną w tajemnicy
Rano mówisz: Żegnam Cię
Jak klasztorni zakonnicy
W samotności spędzam dzień

Kiedy wieczorami widzę
Jak z innymi bawisz się
Wtedy w duszy coś mnie gryzie
Jak ja mogę kochać Cię?

Potem znowu do mnie wracasz
Przecież nic nie stało się
Ani słowem nie przepraszasz
Myślisz: Boże, czepia się

Odchodzisz, odchodzisz
Odchodzisz, odchodzisz
Znów zostawiasz mnie

Odchodzisz, odchodzisz
Odchodzisz, odchodzisz
Znów zostawiasz mnie

Co z naszymi marzeniami?
Mówisz: Kiedyś spełnią się
A z twoimi wybrykami?
Mówisz: Mi tak dobrze jest

Samolubnie znów odchodzisz
Mówisz: Skarbie wrócę znów
Na mą krzywdę znów się godzisz
Nie zastaniesz mnie tu już

Odchodzisz, odchodzisz
Odchodzisz, odchodzisz
Znów zostawiasz mnie

Odchodzisz, odchodzisz
Odchodzisz, odchodzisz
Znów zostawiasz mnie

Życie sztuką jest wyboru
Sama wiеsz co lepsze jest
Wykorzystać do oporu
Takiе twoje zdanie jest