Utwór „Barcelona” zachwyca rozmachem i połączeniem operowego śpiewu z muzyką rockową. Kto go wykonuje i jak powstała ta słynna kompozycja? W artykule przyglądam się jej historii, twórcom oraz wyjątkowemu wykonaniu, które na stałe zapisało się w dziejach muzyki.

Freddie Mercury, urodzony 5 września 1946 roku jako Farrokh Bulsara, był brytyjskim wokalistą, kompozytorem i frontmanem Queen. Nagrał z zespołem 15 albumów studyjnych, a dzięki głosowi, scenicznej charyzmie i przebojom takim jak „Bohemian Rhapsody”, „We Are the Champions” oraz „Somebody to Love” stał się ikoną rocka. Zmarł 24 listopada 1991 roku, mając 45 lat.

Urodzona 12 kwietnia 1933 roku w Barcelonie hiszpańska sopranistka Montserrat Caballé należała do najwybitniejszych śpiewaczek operowych XX wieku. Występowała między innymi w mediolańskiej La Scali i nowojorskiej Metropolitan Opera, a jej repertuar obejmował ponad 80 ról. Ceniono ją za doskonałą kontrolę głosu oraz interpretacje dzieł Belliniego, Donizettiego i Verdiego.

Dwa potężne głosy stworzyły przebój, który zabrzmiał na igrzyskach

Współpraca Mercury’ego i Caballé zaowocowała albumem „Barcelona”, wydanym w 1988 roku. Tytułowy utwór, skomponowany przez Mercury’ego i Mike’a Morana, połączył rockową energię z operowym rozmachem. W 1992 roku zabrzmiał podczas ceremonii otwarcia letnich igrzysk olimpijskich w Barcelonie. Spotkanie artystów z różnych światów pokazało, jak twórczo można przekraczać granice gatunków.

Choć kariery Mercury’ego i Caballé rozwijały się w odmiennych środowiskach, łączyła ich wzajemna fascynacja. Freddie napisał wiele utworów Queen i zasłynął jako widowiskowy wykonawca rockowy, a Montserrat przez dekady zachwycała publiczność na scenach operowych. Oboje zmarli w Barcelonie: Mercury 24 listopada 1991 roku, a Caballé 6 października 2018 roku, mając 85 lat. Ich wspólny projekt pozostaje wyjątkowym spotkaniem dwóch potężnych głosów.

Jak powstał utwór „Barcelona”?

Freddie Mercury i hiszpańska sopranistka Montserrat Caballé stworzyli „Barcelonę”, łącząc rock z operą. Pomysł narodził się w 1986 roku: Mercury, zachwycony głosem Caballé, zobaczył ją w telewizji i zapragnął wspólnie zaśpiewać. Przesłał jej swoją muzykę, a ona przyjęła propozycję.

Artyści spotkali się w Barcelonie w maju 1987 roku. Caballé zaproponowała utwór poświęcony jej rodzinnemu miastu, a Mercury skomponował muzykę z Mike’em Moranem. W nagraniu połączyli fortepian, syntezatory i rozbudowane partie wokalne. Ich głosy prowadzą dialog: popowa ekspresja Mercury’ego spotyka się z operową techniką Caballé. Szczególnie cenię, że ambitny pomysł zaowocował partnerską współpracą.

Oto najważniejsze informacje o utworze „Barcelona”:

• Pomysł na współpracę narodził się w 1986 roku.
• Singiel ukazał się w październiku 1987 roku.
• Album „Barcelona” wydano 10 października 1988 roku.
• Utwór miał towarzyszyć igrzyskom olimpijskim w Barcelonie w 1992 roku.

Głos Mercury’ego zabrzmiał na igrzyskach mimo jego nieobecności

Singiel ukazał się w październiku 1987 roku, a rok później trafił na album „Barcelona”, wydany 10 października 1988 roku. Utwór miał towarzyszyć letnim igrzyskom olimpijskim w Barcelonie w 1992 roku, lecz śmierć Mercury’ego w listopadzie 1991 roku pokrzyżowała te plany. Podczas ceremonii otwarcia zabrzmiało nagranie z jego głosem.

„Barcelona” połączyła dwa odmienne światy i stała się teatralnym hymnem o mieście oraz wspólnym marzeniu. W 1992 roku ponowne wydanie z okazji igrzysk przywróciło ją na listy przebojów. Do dziś utwór pozostaje rozpoznawalnym muzycznym symbolem Barcelony i świadectwem artystycznego porozumienia Mercury’ego z Caballé.

Dlaczego piosenka stała się hymnem igrzysk olimpijskich?

Nie istnieje jedna piosenka uznawana za hymn wszystkich igrzysk olimpijskich. Każda edycja ma własną oprawę muzyczną, a utwory przygotowane na konkretne zawody często żyją dłużej niż samo wydarzenie. Łączą sport i emocje, dlatego słuchacze kojarzą je z chwilami oglądanymi przez miliony ludzi.

Określenie „hymn igrzysk” najczęściej odnosi się do „Reach” Glorii Estefan, promującego letnie igrzyska w Atlancie w 1996 roku. Piosenka trafiła na album „The Summer Games”; powstała też jej hiszpańskojęzyczna wersja „Puedes llegar”, nagrana przez grupę latynoskich artystów. Przesłanie o wytrwałości i realizowaniu marzeń przemawiało do sportowców oraz kibiców. Mnie najbardziej przekonuje właśnie ta prosta, podnosząca na duchu opowieść.

Jak melodia z Atlanty poruszyła kibiców na całym świecie

Wielomilionowa widownia transmisji i widowiskowe wykonania w Atlancie sprawiły, że „Reach” zaczęto kojarzyć z olimpijskim hymnem. Piosenka otrzymała nominację do Grammy w kategorii najlepszej piosenki napisanej do filmu lub telewizji, a jej refren łatwo zapadał w pamięć. Nie była jednak oficjalnym hymnem olimpijskim. Ten tytuł należy do „Hymnu olimpijskiego”, skomponowanego przez Spiridona Samarasa do słów Kostisa Palamasa. Utwór zabrzmiał po raz pierwszy podczas igrzysk w Atenach w 1896 roku, a Międzynarodowy Komitet Olimpijski uznał go za oficjalny hymn w 1958 roku.

Popularność „Reach” pokazuje, jak muzyka utrwala olimpijskie wspomnienia. Ceremonie otwarcia i zamknięcia oglądają widzowie z całego świata, a utwór o odwadze, ambicji i wspólnym wysiłku trafia do nich niezależnie od języka czy kraju. Dlatego „Reach” uchodzi za hymn igrzysk, choć precyzyjniej nazwać ją jednym z najbardziej rozpoznawalnych muzycznych symboli olimpijskich lat 90.

Co sprawia, że „Barcelona” zachwyca słuchaczy do dziś?