Co mnie zabija, to nadzieja
Jej wątły krzyk i śpiew, i szept
– ściga mnie po wsiach, knajpach, kniejach
Wzywa na szlaki szczęść i bied
Gdybym ja umiał – choć w niedzielę –
Jak starzec, co nie pragnie już
Na ławce zasiąść po kościele
I nie śnić snów, nie wróżyć wróżb…
Gdybym ja umiał się zatoczyć
Jak pijak, co pod auto wlazł
Zabłądzić, zemdleć, zamknąć oczy
Zapomnieć tamten brzeg i las…
Gdybym ja umiał, choćby w kinie
Gdy serce nagły przetnie ból
Pomyśleć sobie: „Nic to, minie
Przed nami jeszcze tyle ról”
Gdybym ja umiał, choć dla sportu
Wśród naszych dawnych, ślicznych plaż
Nie drętwieć jak na sali tortur
Dlatego, że ten brzeg nie nasz
Gdybym ja umiał…, lecz nie umiem
A w końcu to zwyczajna rzecz
Choć widzę jeden – dwa w rozumie
Nadziejo, Chmuro, nie idź precz